Sommige keuzes zijn geen keuze tussen goed en slecht, maar tussen twee monsters. In de Griekse mythologie moest Odysseus varen tussen Scylla, het rotsmonster dat bemanningsleden verslond, en Charybdis, de alles opslokkende draaikolk. Wie het ene gevaar ontweek, kwam automatisch dichter bij het andere.

ECB-president Christine Lagarde kent dat gevoel inmiddels ook. Door de combinatie van oplopende inflatie en afnemende groeivooruitzichten staat ze voor een moeilijke keuze. Aan de ene kant ligt Scylla: de zichtbare schade van hogere rentes voor groei, investeringen en waarderingen. Aan de andere kant kolkt Charybdis: hardnekkige inflatie die de geloofwaardigheid van de ECB kan meesleuren.

Dat onderscheid is belangrijk. De ECB heeft geen groeimandaat als hoofddoel, maar een inflatiemandaat. Prijsstabiliteit staat voorop. Als inflatieverwachtingen losraken, wordt het hele systeem kwetsbaar en moet de ECB later mogelijk harder ingrijpen, met meer schade voor iedereen.

Tegelijk is de groeivertraging niet ongevaarlijk. Europa heeft juist lagere rentes nodig om te investeren in energie-infrastructuur, elektrificatie, netwerken, opslag en industriepolitiek. Dat vraagt veel kapitaal, en kapitaal wordt duurder als de rente hoog blijft.

De markt heeft haar huiswerk al gedaan. Daarom heeft de markt Lagarde’s koers al grotendeels uitgezet. In de Europese rentecurve zitten inmiddels ongeveer drie renteverhogingen verwerkt. En dat is precies het punt: die verkrapping zit er in markttermen al in. Nog voordat de ECB officieel beweegt, hebben hogere marktrentes de financiële condities al aangescherpt. Als Lagarde dat pad simpelweg bevestigt, is de directe marktimpact waarschijnlijk beperkt. Niet omdat het beleid mild is, maar omdat beleggers die pijn al grotendeels hebben ingeprijsd. Voor markten telt vooral wat de ECB doet ten opzichte van wat al in de prijs zit.

Drie hikes zijn daarom geen verrassing meer. Dat is de paradox van dit ECB-besluit. Drie renteverhogingen klinken fors, maar als ze al zijn ingeprijsd, zijn ze geen verrassing meer. Bevestigt Lagarde de marktverwachting, dan krijgen beleggers vooral duidelijkheid. Rentes blijven hoog, de euro kan steun vinden en rentegevoelige beleggingen blijven onder druk. Maar een grote schok blijft waarschijnlijk uit.

De echte beweging ontstaat pas als Lagarde afwijkt van de voorgetekende koers. Koersen op Scylla duwt rentes verder omhoog en zet druk op aandelen en vastgoed. De ECB wint dan geloofwaardigheid op inflatie, maar vergroot het risico op een investeringsdip. Laveren richting Charybdis ondersteunt juist financiële markten en investeringen, maar brengt het risico dat inflatieverwachtingen opnieuw losraken en later harder moet worden ingegrepen.

Wie de rente te lang hooghoudt, bestrijdt de inflatie van vandaag maar remt de investeringen die Europa morgen minder kwetsbaar moeten maken. Het gaat dus niet alleen om de prijs van geld vandaag, maar ook om de strategische veerkracht van Europa morgen.

Tegelijk kan Lagarde zich geen inflatieblunder permitteren. Hogere energieprijzen werken snel door in koopkracht, winsten en inflatieverwachtingen. Een tijdelijke prijsschok is vervelend maar beheersbaar. Gevaarlijk wordt het pas als hogere energiekosten zich vastzetten in lonen, prijzen en verwachtingen. Dan verandert inflatie van een golf in een draaikolk

Lagarde moet offers accepteren. Haar taak lijkt daardoor op de reis van Odysseus tussen Scylla en Charybdis. Net zoals Odysseus accepteerde dat hij niet zonder verliezen langs Scylla kon komen om Charybdis te vermijden, moet Lagarde ook economische schade accepteren om een groter risico te voorkomen: dat inflatie uit de hand loopt en het vertrouwen in de ECB wordt aangetast.

De vraag is uiteindelijk niet of er schade valt, maar welk monster zij bereid is het dichtst te passeren. Net zoals Odysseus zal dat vermoedelijk Scylla, en dus de ingeprijsde renteverhoging zijn.