India heeft zich de laatste jaren ontpopt tot de meest begeerde vrijgezel in de wereldeconomie. Het land heeft de grootste bevolking, die ook nog eens jong is, en is de snelst groeiende grote economie ter wereld. Dat maakt India een aantrekkelijke afzetmarkt. Bovendien is het land politiek nog ongebonden. Geen huwelijk met Washington, geen verloving met Beijing en geen dwingend samenlevingscontract met Brussel.

Alle machtsblokken proberen India te paaien. Twee weken geleden tekende India een handelsakkoord met de Europese Unie. Daarin schaffen India en de EU het grootste deel van de wederzijdse importheffingen af. Een week later maakte Trump bekend dat ook de Verenigde Staten een deal met India hebben bereikt. Het importtarief op Indiase producten gaat van 50% naar 18%. In ruil zal India onder andere fors meer Amerikaanse goederen gaan importeren en stoppen met de import van Russische olie.

Het interessante aan deze deals is dat India niet de onderliggende partij is, maar de gewilde partner die eisen kan stellen. Dat is een fundamentele machtsverschuiving. In de multipolaire wereld, waarin China en de Verenigde Staten wedijveren om dominantie en waarin de EU strategische autonomie nastreeft, probeert iedereen India aan zich te binden. Waar in het verleden opkomende landen zich moesten aanpassen aan buitenlandse voorwaarden, kan India kiezen met wie het zaken doet. Het is groot genoeg om serieus genomen te worden, maar flexibel genoeg om zich niet vast te laten pinnen.

Dit geeft India een unieke positie die het slim kan uitspelen. Westerse bedrijven willen hun China-risico verminderen zonder productieketens te ontwrichten. Overheden willen strategische autonomie zonder economische zelfmoord te plegen. Iedereen zoekt een alternatief dat groot genoeg is om relevant te zijn, maar veilig genoeg om politiek acceptabel te blijven. In de praktijk betekent dit dat veel wegen naar India leiden.

Precies daarin schuilt ook het risico. Want aantrekkelijk zijn is één ding, aantrekkelijk blijven is iets anders. Zowel China als de Verenigde Staten hebben de afgelopen jaren goodwill verspeeld door hun macht te misbruiken. Als de opmars van India in dit tempo doorzet, komt het vroeg of laat voor dezelfde keuze te staan: gebruikt het zijn positie om partners te binden, of om ze te domineren?

Tot nu toe speelt India het echter slim. Het land gaat geen harde allianties aan, maar probeert met alle grote machtsblokken op goede voet te staan. Ja, er zijn fricties, bijvoorbeeld met China in de Himalaya, maar het land legt de focus op economische vooruitgang. Het wil deals, investeringen en markttoegang, maar niet ten koste van alles.

Door de recente deals verbeteren de economische vooruitzichten van India. Langzaam maar zeker ontpopt India zich zo steeds meer als het nieuwe China. Maar met één cruciaal verschil: politieke neutraliteit. In een wereld vol ongelukkige verstandshuwelijken is India één van de weinige die kan daten zonder zich te binden. Dat is misschien wel de meest waardevolle positie die een economie kan hebben. En precies dat maakt het land steeds interessanter voor beleggers die groei én geopolitieke diversificatie zoeken.