Deze voordracht kwam toch onverwacht: Kevin Warsh als nieuwe voorzitter van de Federal Reserve. Donald Trump zei over hem: “He will never let you down.” Trump is in ieder geval enthousiast. Maar beleggers zijn dat eigenlijk ook, ondanks dat hem een zware klus te wachten staat.

Want er ligt een flinke uitdaging klaar voor Warsh als hij in mei Powell opvolgt als voorzitter van de Fed. De Amerikaanse centrale bank zit in een lastige spagaat. De inflatie is nog steeds te hoog en de risico's liggen aan de bovenkant. Tegelijkertijd koelt de economie af. En tegen die achtergrond zal de politieke druk om de beleidsrente te verlagen, met de midterm elections in het vooruitzicht, hoog blijven. Lagere rentes zijn politiek wenselijk om de overheidsbestedingen op gang te houden en de betaalbaarheid van de staatsschuld te waarborgen.

De huidige geopolitieke constellatie is inflatoir. Het desinflatoire beleggingsregime van vóór de coronacrisis is voorbij. De verschuiving van globalisering naar wat tegenwoordig "modern mercantilisme" wordt genoemd, is onmiskenbaar inflatoir. Het opnieuw opbouwen van toeleveringsketens om zelfvoorzienend te worden en de veerkracht te vergroten, leidt tot stijgende prijzen. De tijd van maximale efficiëntie en de goedkoopste aanbieder is voorbij. Tot ziens, Ricardo.

De belangrijkste structurele desinflatoire trend is de toepassing van kunstmatige intelligentie, althans op termijn via productiviteitswinsten. Vooralsnog zijn gigantische investeringen nodig en neemt de vraag naar energie flink toe. Dit is op korte termijn juist inflatoir. Maar deze technologische vooruitgang heeft mogelijk al structurele impact op de arbeidsmarkt. Het raakt de zogenaamde witteboordenfuncties, zoals analisten, juristen en programmeurs. Hierdoor rijst de vraag of de afzwakking van de Amerikaanse arbeidsmarkt cyclisch is of toch een structureler element bevat. Time will tell.

Sticky inflatie, een afkoelende arbeidsmarkt en dan ook nog handig politiek laveren. Warsh kan zijn borst natmaken. Vooralsnog is Trump lovend over hem. Maar Powell is ook ooit door deze president persoonlijk voorgedragen, en die liefde is ondertussen bekoeld. Het kan verkeren.

Positief is dat Kevin Warsh zowel de Fed als Wall Street van binnenuit kent. Hij zat van 2006 tot 2011 in het bestuur van de centrale bank en was daarvoor werkzaam op Wall Street. Hij kent de weg en geniet vertrouwen, zowel van Trump als van de financiële markten. Er werd gevreesd voor een stroman van Trump, maar dat is met Warsh niet het geval. Hij wordt door velen gezien als deskundig, geloofwaardig én kritisch. En in zijn vorige Fed-periode zat hij eerder in het kamp van de haviken dan van de duiven. De risico's van een verdere aantasting van de onafhankelijkheid van de Fed en van een ultraruim monetair beleid zijn hiermee geslonken.

Januari was een onrustige maand met alle geopolitieke gebeurtenissen. En het lijstje met risico's is groot. Maar de onzekerheid over de nieuwe Fed-voorzitter kan als risico weggestreept worden. Dat is positief. Maar dat maakt zijn klus de komende jaren niet makkelijker. Hopelijk laat hij ook de economie en de financiële markten niet "down".