Ik blijf mij verbazen over de veerkracht van de aandelenmarkten. In het Engels is daar een mooi woord voor: resilience. De oorlog is nog niet voorbij, maar het optimisme viert alweer hoogtij. Wereldwijde aandelen staan nog maar een paar procent onder de all time high van februari en de volatiliteit is alweer lager dan voor de oorlog in Iran. En dan te beseffen dat er slechts sprake is van een broos staakt-het-vuren. Normalisatie naar de situatie van voor de oorlog is linksom of rechtsom nog ver weg.

Momenteel maken we één van de grootste energieschokken ooit mee. Analisten opperden dat olieprijzen zouden kunnen stijgen naar $150,- of misschien zelfs naar $200,- per vat. Stagflatie zou dan een serieus zijn. Onderwijl liepen kapitaalmarktrentes op naar de hoogste niveaus sinds langere tijd en de ingeprijsde renteverlagingen door de Fed verdwenen als sneeuw voor de zon. En dan heb ik het nog niet gehad over de onrust bij private credit en de zorgen rondom de grootschalige AI-investeringen.

In combinatie met de hoge waarderingen waar we het jaar mee begonnen, zou je zeggen dat de ingrediënten aanwezig waren voor een bear market. Of op zijn minst voor een flinke correctie. Nu hebben sommige aandelenmarkten het ook wel flink voor de kiezen gekregen, maar wereldwijde aandelen bleven steken op een daling van slechts 8%. Dus er was nog niet eens sprake van een correctie, waarvoor de grens doorgaans op een daling van 10% gelegd wordt.

Daarbij moet wel gezegd worden dat er nog geen direct gevaar was voor een wereldwijde economische recessie. De economie, zeker de Amerikaanse, blijkt veerkrachtig. Bovendien zijn er aandelen die juist sterk profiteerden van de oorlog. Denk aan aandelen in de sector energie. Of aandelen van producenten van aluminium, van kunstmest en van diverse chemicaliën. De prijzen van deze grondstoffen stegen hard door de ontwikkelingen in de Golfregio. Dit zorgde voor enige demping van de koersdalingen van de gehele markt.

Daarnaast waren er natuurlijk ook gewoon sectoren en landen die wel een flinke correctie om de oren kregen, zoals Japan, verschillende opkomende markten en Europese landen. Juist de landen en regio’s die het dit jaar tot de oorlog begon relatief goed deden. Deze landen bleken het meest energie-afhankelijk te zijn en daardoor het meest gevoelig voor de gestegen energieprijzen.

Ik vraag me nu wel af, wat de volgende beweging is zodra de oorlog voorbij is. Is de oorlog kort genoeg geweest om geen blijvende economische schade aan te brengen? En gaan we dan vrolijk door met het aanscherpen van nieuwe all time highs alsof alles weer het oude is? Of komt er met vertraging nog wel degelijk economische schade aan, komt het inflatiespook weer om de hoek kijken en kunnen we fluiten naar lagere rentes? Blijken aandelen echt resilient, of blijken aandelenbeleggers momenteel te zelfvoldaan? Of liever complacent, in het Engels is daar een mooier woord voor. Ik neig naar het eerste. Maar eerst maar eens een snel einde aan die oorlog.